भोक र भुत
*********
    बाउ साहुकोमा काम गर्न जान्थे , कडा मेहनत  गरे पनि  पारिश्रमिक भने बर्षमा एकैचोटी अर्थात मंसिरमा धानको दाईं गरे पछि मात्रै पाईन्थ्यो । समय समयमा सापटी लिने हो भने मंसिरमा पाईने धानमा कट्टी गर्ने भयकोले  बा ले सर-सापट कहिले लिदैन थिए । संचो भयको दिन आमा निमेक गर्न गईन भने त्यो सांझ पेट भरि खाईन्थ्यो , अन्यथा भोक र हामी संगै हुन्थ्यौं । लाग्थ्यो भोक भनेको हाम्रो छायां हो , हामी जहां हुन्छौं त्यहां भोक हुन्छ ।
        एक दिन बिरामी भै ओच्छ्यान परेकी आमा संग मैले भने " आमा ! असाध्य भोक लागेको छ । " 
आमा बोलिनन , जाउलो पकाउने गरेको किटको रित्तो कराही देखाईन मात्र । मेरो केटा केटी दिमागले पनि बुझ्यो , "आज पनि घरमा खाने अन्नको गेडो छैन ।"
मेरो भोक तिब्र गतिमा बढन थाल्यो । फनफनि रिंगटा लागेर आंखा धमिलो भयर आयो ।
         धनि मान्छेहरु आफ्नो बच्चालाई भुत प्रेत बाट जोगाउन हाम्रै घर छेउको दोबाटोमा प्राय : आईतबार, मंगलवारको मध्यान्हमा  केही मन्साएर जाने गर्दथे । संजोग ले आज मंगलवार रहेछ, दोवाटोमा जान मैले ढिला गरिन । मेरो भाग्यले त्यसदिन त्यहां भण्टाको पातले बने को ठुलो टपरीमा केही भात , तरकारी र एउटा सिंगों नरिवल समेत फेला पारें । भोक शान्त पार्न मैले त्यहिं बसेर केही भात कपाकप खाई , बांकी आमाको लागी लिएर घर तर्फ लागें ।  ओईलाएको मेरो अनुहार एकाएक चम्किएको अनुभव गरें ।
"होईन भोकले पनि अनुहार उज्यालो हुन्छ कि के हो ?  " आमाले अचम्म मान्दै मेरो अनुहारमा एक टकले हेरिन ।
 मैले खाएर उब्रेको आधि भातको टपरी आमाको पोल्टामा राखिदिएं । आमालाई केही भन्नै परेन , उनले आफैं कुरो बुझिन ।
 उनको आंखामा पलाएको आंशुको मुल , दुबै  आंखाले समेत थेग्न सकेन ,डिलबाट बग्न थाल्यो । उनको मैलो धोतीको फेरले मेरो टाउको बाट धुलो झारेझैं गरिन । सशंकित नजरले मलाई हेरि रहिन । अनि लामो स्वास फेर्दै , थर-थर ओठ कमाउंदै भनिन - " भोक भन्दा ठुलो भुत होला र ?
                             -०-