ईश्वर भक्त :-

एक दिन भगवान श्रीकृष्ण र अर्जुन कतै  घुम फिर का लागी निस्किए । बाटो मा उनिहरुको  भेट एक निर्धन ब्राह्मण संग भयो ।  उसको व्यवहार  अलिक विचित्र खालको देखिन्थ्यो । उ  सुक्खा घांस खाई  रहेको  थियो  भने उसको कम्मरमा ठुलै  तरवार झुण्डिरहेको थियो ।
        अर्जुनले उसलाई सोधे - ब्राह्मण देव !  हजुर त  अहिंसा को पुजारी , जीव हिंसा को भयले सुक्खा घांस खाएर आफ्नो गुजारा गर्नु हुन्छ । तर यो  हिंसा को  उपकरण तरवार किन आफ्नो साथमा राख्नु हुन्छ ?
             ब्राह्मणले  जवाफ दिय - म केहि व्यक्तिहरु दण्डित गर्न चाहन्छु ।
"वास्तमा यहांको  शत्रु चांहि को हो ?" अर्जुनले जिज्ञासा राखे ।
      ब्राह्मणले भने  - म चार जना व्यक्तिहरु लाई   खोजी रहेको छु , फेला पार्ना साथ आफ्नो हिसाब  चुक्ता गर्ने छु । सब भन्दा पहिले त म  नारद को खोजी मा छु ।  जस्ले मेरो प्रभु लाई आराम गर्नै दिंदैनन , सदा भजन-कीर्तन गरी प्रभुलाई जागृत मात्रै गराउंछन । दोश्रो, द्रौपदी संग पनि म क्रोधित छु । उनले मेरो प्रभु लाई  ठीक त्यहि  समय पुकार गरिन, जब प्रभु भोजन गर्दै हुनु हुन्थ्यो । यसरी खांदा खांदैको  खाना छोडेर पांडव लाई दुर्वासा ऋषि को श्राप बाट बचाउन जानु पर्यो । यति मात्रै होईन उनले मेरो भगवान लाई  जूठो  खाना समेत खुवाईन ।
       तपांईको तेश्रो शत्रु को हो ? -अर्जुनले सोधे -  उनि हृदयहीन प्रह्लाद हुन । त्यस निर्दयीले मेरो प्रभु लाई तातो तेल को कराहिमा  प्रविष्ट गराएका थिए , हात्तीको बडेमान खुट्टाले  कुल्चन लगाई अन्तमा  खंबा बाट प्रकट हुन  का लागी  विवश गराए । र चौथा शत्रु हुन  अर्जुन। अर्जुन को दुष्टता सुन्नु हुन्छ ? उनले त  मेरो भगवान लाई आफ्नो  सारथी बनाएरै छाडे । उनलाई  भगवान को असुविधा का बारेमा रत्ति पनि ख्याल भयन । कति  कष्ट भयो होला मेरो प्रभुलाई ।  यति भनि सक्दा ब्राह्मणका आंखा आंसुले भरिएका थिए ।
           यो अद्भुत दृश्य देखे पछि  अर्जुनको  घमंड क्षणमै टुटेर गयो । उनले श्रीकृष्ण संग क्षमा माग्दै भने - मैले मानें  प्रभु, यस संसारमा  न जाने हजुरका  कति प्रकारका भक्तहरु रहेछन । म संझन्थें सबै भन्दा ठूलो भक्त त मैं हुं । वास्तवमा म त केहि पनि होईन रहेछु । 
यता भगवान श्रीकृष्ण भने मुसु मुसु हांसिरहनु भयको थियो ।
                           -०-