माया
********
​एक बच्चा लाई आंपको रुख अत्यंत मन पर्दथ्यो ।​ जब फुर्सद हुन्थ्यो उ सोही आंपको फेदमा पुग्थ्यो । रुखमा चढेर निर्धक्क फल टिपेर खान्थ्यो । आंपकै हांगामा यता उति पिंग खेले जसरी खेल्थ्यो । थाके पछि आंपकै छहारीमा बिश्राम लिन्थ्यो ।
​त्यो बच्चा र आंपको रुख बिच अचम्म को संबंध स्थापित भयो ।
विस्तारै बच्चाा  ठुलो हुंदै गयो , यस पछि उसको आउने क्रम निकै कम हुन थाल्यो ।
रहंदा बस्दा आंपको रुख र त्यस बच्चाको  भेट नभयको निकै भै  सकेको थियो ।
​आंपको रुख भने त्यस बालक लाई याद गर्दै एक्लै रोई रहन्थ्यो तर कसैले पत्तो पाउन्न थियो ।
​एक दिन अचानक रुखले त्यस बच्चालाई आफूं भय तिरै आउंदै गरेको देख्यो र नजिकै आए पछि भन्यो ।
​" यतिका दिन तिमी कहां गयको थियौ ? मलाई तिम्रो कति संझना आउंथ्यो ,तिमीलाई नसंझेको कुनै दिन थिएन । आउ खेल्न , पहिले अघाउन्जेल फल खाउ ,मेरा हांगामा  पिंग खेल  । रुखले सबै कुरा एकै साथ भनि सक्यो ।
​बच्चाले आंपको रुख़ संग भन्यो , ​"अब मेरो खेल्ने उमेर कहां रह्यो र ? ​म त अचेल  पढन लाई स्कूल जान्छु , गृहकार्य गर्नु पर्छ ,भोली को लागी पाठ तयारी गर्नु पर्दछ । तर फिस तिर्ने पैसा नभयर म आएको । "​
​रुखले भन्यो ,​ ​" मेरो फल टिपेर लैजाउ , बजारमा लगेर बिक्री गर्नु ,आएको पैसाले फिस तिर्नु ।"  त्यस बच्चाले सारा आंपको फल टिपेर लग्यो  ।
​त्यस पछि उ फेरी त्यहां देखा परेन ।
​आंपको रुख फेरी पनि उसकै बाटो हेरेर दिन बिताउन थाल्यो । अस्तिनै जस्तै त्यहि बाटो भयर आई पो हाल्छ कि भनि उतै मात्र हेरि रहन्थ्यो । जब झमक्क सांझ पर्दथ्यो , उसको संझनामा आंखा बाट आंशु झारि हाल्थ्यो ।
केही बर्ष पछि एकदिन बिहानै एकजना युवक (  त्यै बच्चा ) आयो , र आंपको रुख संग भन्न लाग्यो -"​अब मेरो जागिर भयो , बिहे पनि गरें । घर गृहस्थी जमाउन पर्यो , जागीर को पैसा ले खांदै ठिक हुन्छ !  पैसाको खांचै परेर आएको म त ! "
उसको कुरा सुनेर आंपको रुखलाई उ प्रति  दया लाग्यो  र आंपको रुख ले भन्यो -" मेरा सबै हांगा बिंगा काटेर बेच्न लैजानु , त्यै पैसा ले घरजम गर्नु । "​
​उसले कत्ति बांकि नराखी सबै हांगा बिंगा काटेर लग्यो ।
अब आंपको रुख , मात्र ठुटोमा परिणत भयो । बिना हांगा र पातको उराठ लाग्दो ठुटो ।
न उ  संग छहारी थियो न फल नै । बाटो हिड्ने बटुवा , चरा चुरुंगी कसैले पनि उसलाई फर्केर पनि हेर्दैन थियो ।
आंपको रुखलाई लाग्थ्यो त्यो बालक / युवक अब कहिले पो आउला र ? अब म संग उसलाई दिने वस्तु पनि केही छैन र उसले लान मिल्ने पनि केही छैन । यस जन्ममा उ संग भेट , सायद  हुंदैन होला ।
          ​एक दिन अचानक एउटा अधवैंसे मान्छे आंपको ठुटो ताकेर आयो ।  उसले आंपको ठुटो संग भन्यो ,​ ​"शायद मलाई चिन्नु भयन होला ,​ ​म त्यही  बालक हूं जो पटक-पटक  तपाईं संग भेट गर्न आउथें र तपाईं मलाई स्वयं सिध्दिने गरी मेरो मदत गर्नु हुन्थ्यो ।
​आंपको रुखले  दु:खी हुंदै भन्यो -
​"तर पुत्र ! अब म संग तिमी लाई मदत गर्न केही पनि छैन ।  म तिमीलाई कसरी मदत गरुं ? "​
​अधवैंसेका आंखा रसायर आयो , गला अवरुद्ध भयो ,​"आज म तपाईं संग केही  लिन भनेर आएको होईन ।  आज त म तपाईं संग दिन भरी खेल्न चाहान्छु । तपाईंको न्यानो काखमा निदाउन चाहान्छु ।"​
​यति भनेर उ आंपको ठुटोलाई अंगालो मारेर सुतेको मात्र थियो आश्चर्य भयो ! आंपको ठुटो एक्कासी अंकुरित भयर पलाउन थाल्यो । जब आंप बृक्षले पुरा आकार लियो , अचम्मै भयो !
.........आंपको बृक्षमा बैकुण्ठनाथले नेपालमा रहेका आफ्ना बृद्ध आमा बाबु को अनुहार  प्रष्ट संग देख्यो ।
बैकुण्ठनाथ निन्द्रामै कराउन लाग्यो " मैले भने तपाईं हरुलाई कहिले पनि मदत गरिन ।  हो !  मैले तपाईंहरुको फलले स्कूलमा फिस तिरें , आंफै नांगिएर दिएको पैसाले यहां घरजम गरें । मलाई माफ गर्नुस बा आमा ! "​
           उ नेपाल नफर्कने गरेर क्यानडा मा स्थायी बसोबास गरेको मान्छे । तर यो सपनाले उसको क्यानडा बसाई लाई क्षणभरमै भताभुंग पारि दियो । अब उ सदाका लागी आफ्नै माता-पिताको काखमा निदाउने आकांक्षा लिएर स-परिवार नेपाल फर्किने निधो गर्यो र मनमनै भन्यो - " बा आमा ! अब म छिट्टै घर आउने छु , तपाईंहरुको मक्किन लागेको त्यो आंपको ठुटो जस्तै शरिरलाई पुनः हराभरा पार्ने छु ।
                                 -०-